Blog door Willeke Bosscha, homeopathisch verloskundige.

Ik zie haar nog zo zitten. Op het verloskundige spreekuur. Tegenover me. Ik wil van alles van haar weten om de intake compleet te krijgen. Maar het gaat niet, ze voelt zich met de seconde beroerder worden en er komt steeds minder uit haar mond. Ik heb met haar te doen, ik voel de strijd die ze levert om er uit te komen, maar haar lijf lijkt het over te nemen.

Ineens besef ik dat ik deze dag wél mijn homeopathische set bij me heb. Waar ik de twee werkplekken (verloskunde bij Zwanger&Zo en homeopathie in mijn eigen praktijk) gescheiden hou voor de duidelijkheid van iedereen, had ik vanmorgen het idee om toch de set maar eens in mijn tas te stoppen. Wonderen bestaan dus nog.

Ik leg haar uit dat ik ook homeopathisch verloskundige ben en dat ik haar mogelijk kan helpen, maar dat ik normaal hier anderhalf uur de tijd voor neem. Er zijn namelijk heel veel middelen in de homeopathie en de juiste zoeken wordt makkelijker met meer details van wat iemand ervaart, hoe iemand is en wat er is gebeurd. Homeopathie werkt holistisch, dus alles wat je in je lijf, gedachten, gevoel ervaart is belangrijk om mee te nemen. We kunnen het proberen met het risico dat ik mis schiet, en ook een kans dat het raak is. Ze kijkt me aan en vraagt of ik echt denk dat hier iets tegen te doen is en daar direct achteraan zegt ze dat ze niets liever wil dan hier af komen, omdat het haar zo lam legt. Ik vraag haar wat ze precies voelt, waar het zit, wat het met haar doet en waarvan ze het idee heeft dat het dit gevoel erger maakt of dat er dingen zijn die verlichting geven.  Ik krijg in een paar minuten een beeld van dat waar ze mee worstelt en hoe het haar in twee tellen volledig over kan nemen en opnieuw raakt het me wat lichamelijke klachten met iemand kunnen doen en hoe het je stil kan laten staan omdat het zo veel ruimte in neemt, zonder dat je het gevoel hebt er iets aan te kunnen doen.

Ik geef haar een homeopathisch middel en wat onwennig kijkt ze er naar. Ze vraagt of ruiken écht het enige is wat je moet doen om dit te laten helpen en ik antwoord dat ruiken inderdaad het enige is. Ze ruikt. Wacht. We praten wat, ik stel nog een vraag. Opeens kijkt ze me aan en zegt dat het weg is. Ik zie een glimlach op haar gezicht doorbreken en ik zie een glinstering in haar ogen. Er zit een andere vrouw tegenover me. Het is echt weg, het contrast kan bijna niet groter zijn dan dit. Wonderen bestaan dus nog.

We maken de intake af, lachen, kletsen en zijn verwonderd over de snelheid en de kracht van wat er net gebeurde. Ik ben blij dat ik de intake compleet heb, maar dit is bijzaak. Want het is nog veel fijner dat er een vrouw even later de deur uit stapt die weer hoop heeft. Hoop dat het anders kan, hoop dat het lichaam het niet elke keer over hoeft te nemen, hoop dat het laatste uur van deze misselijkheid misschien wel eens geslagen zou kunnen hebben.

Ik zie haar nog vaker op spreekuur en we kunnen het beide elke keer niet laten om er even op terug te komen. Weet je nog die eerste keer dat we elkaar spraken? En of ze dat weet, het heeft haar hele zwangerschap anders gemaakt. Van overleven naar leven. Af en toe kwam het daarna nog terug en voelde ze zich weer wegglijden en elke keer herstelde het net zo snel door het middel te nemen. Het is zo ontzettend anders dan de eerste zwangerschap vertelde ze mij elke keer als ik haar zag.

Voor de bevalling kwam ze nog even bij me terug. Ze vroeg of ik iets voor de bevalling heb, want ja, homeopathie heeft bij mij al zo krachtig geholpen. Samen keken we naar waarvan ik dacht dat het voor haar passend zou zijn. Trouw begon ze het te gebruiken. Ze voelde er niets van, maar door de eerder ontstane hoop, hield ze vol dat ook dit haar zou helpen.

Ik zit bij haar op kraamvisite en we praten na over de bevalling. Ze zegt dat ze niet weet wat dat spul van mij precies is, maar dat ze wel weer heeft ervaren dat het werkt. Ze kijkt terug op een prachtige bevalling. Ja het deed pijn, ja het was niet altijd makkelijk. Tegelijk had ze hoop, houvast en kon ze zich beter ontspannen en heeft ze het als meer soepel ervaren. Ik kijk naar het kleine ventje wat in de box ligt te slapen. Dat 9 maanden heeft mogen groeien, organen zijn gemaakt, alles zit er op, nageltjes, zelfs kleine haartjes op zijn wangetjes. Hij is geboren, heeft de pittige reis van de geboorte goed afgelegd. Weet wat hij moet doen als er een borst in de buurt is, reflexen werken, heeft al zijn eigen karakter en kan zo vol overgave liggen slapen in de wetenschap dat het allemaal goed komt. Ik kijk naar hem en denk: ‘Wonderen bestaan dus nog.’

Zwanger-enhomeopathie.nl
Instagram: @zwangerenhomeopathie
Facebook: zwangerenhomeopathie

Leave a Reply