Ik word later verloskundige…

Het is druk in de wachtkamer van de afdeling orthopedie. Terwijl ik de dokters zie hollen en vliegen door het ziekenhuis wacht ik geduldig af tot ik aan de beurt ben. Om de tijd goed te benutten ga ik samen met mijn oma alle afdelingen langs die op het afsprakenkaartje staan. Direct valt mijn oog op de afdeling Verloskunde. “Oma, wat doen ze precies op de afdeling verloskunde?”. Hoe meer mijn oma vertelt, hoe enthousiaster ik word. Ik was altijd al iemand die de medische wereld interessant vond. Als klein meisje schreef ik al in de vriendenboekjes dat ik dokter wilde worden, maar verloskundige zijn? Daar had ik nog nooit van gehoord. Nu ben ik 12 jaar, zit ik in groep 8 en ik weet het ineens zeker: ik word later verloskundige!

Drie keer is scheepsrecht

2 februari 2013

De eerste selectieronde is aangebroken. Een grote casustoets van maar liefst 100 vragen over alles rondom de verloskunde. Vlak voordat de toets begint kijk ik nog even rond. Wauw, zoveel meiden die verloskundige willen worden en maar 60 die uiteindelijk worden toegelaten. Na de toets ga ik met gemixte gevoelens naar huis. Over twee weken krijg ik bericht of ik door ben naar de tweede ronde. Deze twee weken lijken wel twee jaar te duren. Wanneer de brief op de deurmat valt, kan die niet snel genoeg open zijn. Helaas ben ik niet door naar de tweede selectieronde. Ik kom maar liefst één punt tekort. Dat laatste geeft me wel vertrouwen. Oké, misschien is nu niet het juiste moment. Maar ik bak er dus wel wat van, toch? Ik kies ervoor om als tussenjaar de opleiding verpleegkunde te doen en volgend jaar opnieuw deel te nemen aan de selectieronde.

1 februari 2014

Eindelijk is het weer zover, vandaag dé selectieronde van verloskunde. Dit keer bestaat de eerste ronde uit een psychologische test die ik online moet maken. Goh, wat baal ik hiervan. Ik had gedacht dat ik met wat extra medische kennis die casus toets wel kon halen. Twee weken later lees ik opnieuw met teleurstelling de brief. Weer niet gelukt om bij de tweede selectieronde te komen…Deze keer vind ik het nog moeilijker. Want hoe kun je op basis van een psychologische test zeggen dat ik niet geschikt ben voor de opleiding?

Vol moed schrijf ik een motivatie brief naar de Hogeschool Rotterdam, echter zonder resultaat. Zal ik het volgend jaar dan nog één keer proberen?

7 februari 2015

Oke, let’s do this! De aller-allerlaatste keer dat ik meedoe met de selectieprocedure van verloskunde. Je kunt in Nederland namelijk maximaal drie keer mee doen met de selectie. Dit keer een kennistoets waar ik voor moest leren. Twee weken later open ik met veel spanning de brief… YES! Ik ben door naar de tweede selectieronde.

Eindelijk! Nu kan ik echt laten zien wie ik ben en waarom ik dan zo graag verloskundige wil worden. En voordat ik het wist zat de tweede selectieronde er al weer op. Met een goed gevoel wacht ik het af. Nu heb ik er echt allés aan gedaan!

Een droom die uitkomt

Het is een zonnige dag als ik met mijn vriendinnen op het terras zit. Om mij heen zie ik ineens alleen maar zwangere vrouwen. “Zal het een voorteken zijn” grappen we nog met elkaar. Eind van de middag kom ik thuis en plof neer op de stoel. Nog geen brief. Althans, dat dacht ik. Een uurtje later zegt mijn zusje [die al de hele dag thuis is]. Trouwens, er is vanmorgen een brief van de Hogeschool binnengekomen, hij ligt boven…. voordat ik het weet, spring ik uit de stoel en ren ik naar de brief toe die ik nog nét niet doormidden scheur. Mijn ogen vallen direct op de dikgedrukte zwarte letters: JIJ BENT ÉÉN VAN DE 60!

Ik begin als een klein kind door het huis te springen en te juichen en roep alleen maar: IK WORD VERLOSKUNDIGE! Wat een opluchting. Zo zie je maar: als je iets echt wil, dan lukt het altijd!

Voordat ik het wist ben ik nu al een jaar werkzaam als verloskundige. Nog met net zoveel plezier, liefde en passie als waar mijn droom tot het worden van een verloskundige begon.

Leave a Reply