Of je echt al van jongs af aan moet dromen om verloskundige te worden? Nee hoor, niet als je het mij vraagt. Enthousiasme, doorzettingsvermogen en passie zijn de échte ingrediënten, maar daar kun je ook best vlak van te voren achter komen. In tegenstelling tot veel van mijn studiegenoten ben ik namelijk geen meisje dat van jongs af aan al wist dat ze verloskundige wilde worden. Geneeskunde, sportmarketing, psychologie en zelfs de PABO, ik geloof dat ik in VWO 6 zo’n beetje elke maand een andere studiekeuze had bedacht.

In de zomer van 2011 leerde ik Manouk kennen op een camping in Zuid-Frankrijk, nog geen idee hebbende dat me dat naast een goede vriendschap, ook een studiekeuze op zou leveren. Manouk ging 3 jaar later verloskunde studeren in Rotterdam en inspireerde mij om ook eens op de open dag te gaan kijken. Ik was op zoek naar een praktisch beroep, met veel cliëntcontact en verantwoordelijkheid en had wel het idee dat de verloskunde me dat zou kunnen bieden.
Was ik écht overtuigd? Stond ik volledig achter m’n studiekeuze en was er geen enkele twijfel meer? Haha, nee zeker niet. Maar ik denk dat dat ook niet zo past bij deze eeuwige twijfelkont. Wel was ik blij dat er een keuze gemaakt was en het voelde goed. De selectie zou pittig worden, maar ik was competitief ingesteld en zag het als één groot avontuur. Let’s go!

Geke op het balkon van haar eerste kamer in Rotterdam.

DE SELECTIERONDES
De eerste selectieronde bestond in 2015 uit een kennistoets. Schriftelijk 40 vragen beantwoorden in een bomvolle collegezaal, waarvan je wist dat alleen de 120 mensen met het minste aantal fouten door gingen naar de tweede ronde. Het eerste de beste blonde meisje dat ik alles zag staan sprak ik aan, een kletspraatje zou de overmatige zenuwen vast wat dempen. Leuk feitje: dat blonde meisje bleek later Femke te heten, we werden vriendinnen en hadden vier jaar later samen ons diploma vast.
Na de toets wist ik zeker dat ik hem niet gehaald had. Je zou vast maar drie fouten mogen maken en ik had toch zeker vijf van de veertig vragen gegokt. De verbazing was dan ook groot toen de eerste envelop met het logo van de Hogeschool Rotterdam op de mat vertelde dat ik door was naar ronde 2! Ik had inderdaad 8 fouten, maar je mocht er wel 12 maken 😉
Ronde twee had in tegenstelling tot ronde 1 een veel persoonlijker karakter. Alsof ze toen al wilden zeggen, we zijn benieuwd naar joú. Ben jij één van onze nieuwe verloskundigen? Voorafgaand had ik helemaal uitgeplozen hoe ik mijzelf het beste kon presenteren. Ik had besloten de leiding te nemen bij de groepsopdracht en zelfs al invulling gegeven aan de scenario’s waarbij iemand anders de leiding zou willen (over)nemen. Hilarisch achteraf, want van de opdracht die we kregen had ik absoluut geen verstand. Maar hé, het plan werkte wel!

Geke tijdens één van de lessen verloskunde

Eind april zat ik met twee vriendinnen in de aula van de middelbare school, toen mijn moeder belde: ‘’Geek, je brief is binnen en ik kom er NU aan!’’. Nog geen 10 minuten later stond mijn moeder voor school te zwaaien met een grote, witte envelop. Gespannen nam ik plaats op de bijrijdersstoel. Er zat maar één a4’tje in de grote envelop, kon dat wel iets goeds betekenen? Ik scheurde de envelop open en mijn blik viel meteen op die ene zin: ‘JE BENT ÉÉN VAN DE 60!’ pronkte er met grote, dikgedrukte letters op het witte papier. YES! Het was gelukt! Het avontuur ging beginnen. Al hoewel, wel eerst nog even dat eindexamen halen.
Dat bleek gelukkig geen grote opgave en voor ik het wist stond ik op het balkon van m’n kamer in Rotterdam naar de Euromast te turen. Op naar vier jaar studeren, vallen, opstaan en werken naar dat ene doel: verloskundige worden!

Geke als verloskundige

Leave a Reply